Niche Envy

In hoofdstuk vier; The Internet as a Test Bed, behandeld Turow de transgressie van reclame zoals dat en masse wordt geproduceerd voor oude media als televisie naar de meer customized reclame op het Internet.

De focus hierbij is hoe de marketeers aan de informatie komen om de reclame opmaat gesneden/geïndividualiseerd aan haar ‘toekomstige klanten’ te kunnen bieden. Aanvankelijk stuurden bedrijven hun reclame emails, oftewel spam, naar elk email adres dat in hun doelgroep viel (of misschien zelfs dat niet). Pas nadat dit werd verboden, moesten de marketeers andere manieren zoeken om zoveel mogelijk data van hun doelgroep te kunnen verkrijgen. Hierbij zijn in principe twee opties mogelijk; een permission based database en een non-permission based database. Bij de eerste is er sprake van interactie tussen marketeer en doelgroep. In ruil voor persoonlijk informatie wordt er iets gegeven als ‘vergoeding’. De marketeers leggen een profiel aan van individuele klanten en ‘discrimineren’ dan ook op basis of de klant al dan niet prized is oftewel voor veel inkomsten kan zorgen in de toekomst. Het interessante hieraan is, is dat consumenten dan opeens minder of geen problemen meer heeft met het uitgeven van persoonlijke informatie. Bij de tweede optie wordt het belang van de klant genegeerd en privacy regels met voeten getreden, wat in principe o.k is, zolang men er maar geen weet van heeft of wordt gepakt. Toepassingen hiervan zijn cookies en adware.

Persoonlijk denk ik niet dat de groei van reclame in meer individualistisch aanbod, als wordt beschreven door Turow, reclame voor mensen minder irritant zal maken of ze perse meer zullen laten kopen dan nu het geval is. Er zal inderdaad minder sprake zijn van noise, waardoor men sneller de juiste groep kan aanspreken, wat inderdaad kostenbesparend is.

Toch blijven naar mijn mening veel mensen geënt op het maken van een eigen keuze zonder hierbij continue door reclame te worden aangevallen, zelfs als er een opt out mogelijkheid is. Door bij elke reclame de mogelijkheid te hebben nee te zeggen is er al voor de consument een keuze gemaakt met als default; ja ik wil reclame ontvangen. Met de trend van groeiende interactiviteit consument/producent op veel gebieden denk ik dat deze opt out optie voor veel consumenten heel beklemmend zal zijn en uiteindelijk het tegenovergestelde effect bereiken.