Kritiek Laurel en Aarseth

Brenda Laurel- Computer as Theatre

In deze tekst onderzoekt Laurel op welke manier de Human-Computer Interface het best gezien kan worden en dan eveneens ook het beste werkt, zodat wij mensen niet het idee hebben dat de computer in control is.

Metaforen blijken lastig omdat computers vaak features hebben die juist niet precies verwijzen naar haar fysieke tegenhanger. Laurel gaat voor de representatie van computers door de actions die er worden uitgevoerd. De logische oorzaak gevolg en relatie van handeling.

Ik ben het eens met Laurel dat de actions onderzocht moeten worden omdat we die veelal niet begrijpen en dat multi-sensory representation bij deze benadering heel handig te gebruiken is. Waar ik het minder met haar eens ben, is dat ze stelt dat dit niet hoeft in te houden dat de representaties realistisch hoeven te zijn, aangezien ze zelf stelt dat het erg vervreemdend werkt als een snelle hoge resolutie animatie maar korte geluiden uitstoot. Realistisch is absoluut een discussieabele term, want wat is realistisch, naar wiens realiteit etc? Ik denk dat human-computer activity juist meer baat zou hebben als het meer de logische gevolgtrekkingen zou hebben van de fysieke wereld, zoals bijvoorbeeld de embodied user interface heeft geprobeerd te bewerkstelligen. Een voorbeeld hiervan is de PDA met een rolodex. De software in de PDA is zo ontworpen dat wanneer de PDA wordt gekanteld naar voren, alle adressen/telefoonnummers etc. van contactpersonen van a tot z voorbij ‘vallen’. Hier worden niet alle modaliteiten gebuikt maar is het absoluut realistisch, precies werkend zoals verwacht.

Espen Aarseth- Ergodic Literature

‘My main effort is, […] to show what the functional differences and similarities among the various textual media imply about the theories and practices of literature’.

Aarseth beschrijft in deze tekst de ergodic literature dat niet uitgaat van de passiviteit van de lezer maar de fysische constructie van de tekst, de feedback die het verlangt om te kunnen werken al dan niet elektronisch. Het gaat hem om het medium tekst dat een bepaald pad volgt, readerly is. Aarseth is vooral technisch gespecificeerd in plaats van inhoudelijk (signifier/signified), de cybertext/ergodic literature (hij gebruikt ze inwisselbaar) is een mechanisch apparaat, een gereedschap dat moet worden gehanteerd om een vooral bepaald effect te kunnen bereiken.

Ik vind zijn idee om verder te kijken dan de dichotomie tussen papieren teksten en elektronische teksten goed en zijn ergodische ‘vondst’ een juiste leidraad voor de indeling van andersoortige teksten. Toch kan ik me niet onttrekken aan het gevoel dat hij teksten anders wil noemen en behandelen dan werkelijk noodzakelijk is. Anders dan bij Laurel gaat het meer om het vinden van de juiste classificatie (al stelt hij van niet) dan de toepassingen, wat betekent het als het die en die naam wordt gegeven, gaan we anders lezen worden de verhalen anders? Dat lijken mij interessante vragen.