Ambient Environments 1

Hannah Biemold
Michelle Lentz
Maarten Wierda

In het kort:

Mevr. Winter bezoekt haar broer Cor in het ziekenhuis, ze moet wel in het donker een aantal straten alleen met haar rollator, de ambient straatverlichting is hierop een uitvinding.

Scenario 1 – Ambient Straat Verlichting

Woensdagavond 11 januari 2017 – 20.58u. – Flat Mezquitalaan

Mevrouw Winter (77) sloft met haar net vers gezet bakje koffie moeizaam naar haar fauteuil. Zet haar kopje met een trillende beweging neer op de salontafel; haar artritis speelt weer op. Net als ze wil gaan zitten en genieten van een goede Engelse detective serie merkt ze dat het toch wel erg koud is. Zo luid als ze kan krast ze ‘verwarming 23 graden’. De Ambient Intelligente verwarming zou zich eigenlijk moeten aanpassen aan haar gevoelstemperatuur, maar het merk AMBI deugd van geen meter. De verkoper was zo pushy dat ze geen nee durfde te zeggen. Als ze zuchtend opstaat om de verwarming op de ouderwetse manier in te stellen, gaat de telefoon. ‘Mevrouw Winter? U spreekt met zuster Faye Govaerts van het Sint Lucas Andreas ziekenhuis. Uw broer Cor is opgenomen. Hij is van de trap gevallen. Komt u zo snel mogelijk hier heen?’ Het blijft stil. ‘Mevrouw?’ Mevrouw Winter geschokt; ‘Eh ja dat is goed. Even m’n jas pakken.

Woensdagavond 11 januari 2017 – 21.13u. Op weg naar het ziekenhuis

Buiten is het zeer koud. De gallerij waar mevrouw Winter over heen rijdt in haar gemotoriseerde rolator, op weg naar de lift, is niet voorzien van glas, wat bij veel flats van rond 2002 verzuimd is aan te brengen. Het is pikdonker buiten, het voetbalveld en gedeelten van het oplichtende trottoir daargelaten. Het lijkt alsof men Tetris aan het spelen is. Dit is de eerste keer in vier jaar dat ze alleen de straat op gaat, normaal gaat Cor altijd mee.

Ze verlaat de bescherming van de flat en rijdt door de fris knisperende sneeuw in zuidelijke richting. Even lijkt het erop dat haar rollie zoals ze hem liefkozend noemt, er mee op zal houden, maar gelukkig rijdt hij soepeltjes zoemend naar de stoep richting Jan Evertsenstraat. Op dat moment is wordt donkere straat onder haar verlicht.

Een top uitvinding had Cor tegen haargezegd. ‘Waar je ook komt overal in de stad heb je, je eigen persoonlijke verlichting.’ Omdat de tegels werken op zonne-energie opgeslagen in de silicooncellen en alleen aangaan als er mensen overheen lopen/rijden zijn ze heel milieuvriendelijk. Tevens geen waste of space, de lelijke lantaarnpalen zijn overal, behalve op de autowegen, verdwenen.

Er was een maand of vier de discussie gaande of de 35 kilo grens waarbij deze ambient omgeving pas reageert, niet omlaag moet, om kinderen ook veilig over straat te kunnen laten gaan. De kwestie kwam na aanleiding van een belaging van een allochtoons meisje van elf in A’dam Noord, toen ze in het donker naar huis moest lopen van turnles. Deze kwestie is nog niet opgelost, want wanneer trek je de grens? Peuters kunnen ook wegkruipen…

Nog één bocht om en Mevrouw Winter is bij het ziekenhuis. ‘Toch wel fijn dat ik zo dicht bij woon, Amsterdam is een mooie stad maar s’avonds is het toch anders.’ Bij de bocht loopt haar een man tegemoet, als hij op haar hoogte is versmelten de tegels even waarna ze weer hun eigen pad begaan. Cor heeft gelijk, niemand kan je meer ongezien bespringen, ze zijn van tientallen meters af te zien, gelukkig. En als iemand langer dan twee minuten languit over de tegels ligt voelen de sensors dit en bellen automatisch 112.

In het begin had het systeem nog wat mankementen, vergaten burgers om de vuilnisbakken niet op de daarvoor bestemde havens te plaatsen en moest het ambulancepersoneel meermaals voor niets uitrukken. Nu ongeveer een jaar na implementering werkt het nog niet perfect; als de tegels/cellen kapot zijn kan er pas de volgende dag wat aan worden gedaan, een pluspunt is dat het zelf detecteert wanneer de serviceman langs moet komen.