Digitale omgevingen

 ^{The Politics of Space in the Media City}

^{In deze tekst probeert Scott McQuire via een geschiedkundige vogelvlucht aan te tonen dat de negatieve geluiden die te horen zijn bij wetenschappers Jurgen Habermas, Jane Jacobs, Richard Sennett, Marshall Berman en David Harvey ongegrond zijn over het verdwijnen van de publieke ruimte.}

^{Zijn aanknopingspunt is de komst van de Media City, de architectuur staat in dienst van informatie in plaats van behuizing.Via metropolen als Parijs en Berlijn rond de 20e eeuw, belandt hij bij Amerikaanse
suburbs na WOII. Zij allen hebben als gemeenschappelijk kenmerk de publieke ruimte achter zich te laten door schaalvergroting en onpersoonlijkheid door middel van massaproductie/consumptie. McQuire concludeert dat het digitale tijdperk de publieke ruimte juist weer aantrekt omdat het werkt ‘volgens de wetten van de cinema’ onopgemerkt laat ze haar gebruikers met elkaar in aanraking komen. En er dus wel degelijk sprake is publieke interactie. Zelf vind ik dit nogal kort door de bocht genomen, niet experimenten alleen zorgen voor de terugkomst van de publieke ruimte, het digitale tijdperk zorgt ook voor het openen van andersoortige publieke ruimtes en wat niet perse kwalitatief minderwaardig hoeft te zijn.}

^{Soft Urbanism Neighbours Network City (NNC) in the Ruhr Region}

^{Elizabeth Sikiaridi en Frans Vogelaar beginnen, zo zou gezegd kunnen worden, daar waar McQuire stopt. Ze specificeren het ruhrgebied als een gebied waar geografie er steeds minder toedoet, maar juist de communicatie van groots belang is. Ze linken imaginaire, virtuele en de werkelijke wereld aan elkaar, bedenken projecten waar deze aspecten op vernieuwde wijze bijeenkomen en een andere kijk geven op onze snel veranderende digitale omgeving.Waar ik zelf nogal problemen mee heb met dit soort projecten is dat ze iets pretenderen te willen onderzoeken maar het vaak op zo’n wijze doen, dat het op mij als lezer niets anders over brengt als kunst waar we verder nooit wat mee zullen doen.Vooral Urban Dinner en SubCity hebben voor mij deze connotatie. Als manier om verschillend over onze omgeving te denken is het perfect, maar ik zou graag de stap verder zien; wat dit in de praktijk impliceert. Gebruiken mensen in het ruhrgebied anno 2007 werkelijk het nieuwe water netwerk of de zelf zwemmende robot?}