In het kort:

Alexa bezoekt haar broer Sven en ouders nadat ze tien jaar niet meer in Amsterdam is geweest, doordat ze in New York is gaan wonen en werken. Ze merkt dat er in de tussentijd heel wat is veranderd (zie de tijdslijn onderaan).

Hannah Biemold
Michelle Lentz
Maarten Wierda

8 oktober 2017- 4.29 PM – Schiphol Arrival Gate

Nerveus draait hij de Gaulloise tussen zijn vingers door. Het is tien jaar geleden sinds ze vertrok, hoe zou ze er nu uitzien? Hij haalt zijn hand door zijn toch al warrige haar. Dan ziet hij haar en zwaait. Alexa zwaait terug. ‘Svennemans, how are you?’ Ze omhelzen elkaar. ‘Goed, goed’. ‘Business as usual.’

Gezamenlijk lopen ze naar de grote hal om de trein naar Amsterdam Centraal te pakken. Net als Sven op de roltrap naar de perrons stapt, gaat er een alarm af. WIIEE!! De glazen deur klapt voor Alexa dicht. Ze wordt door het ID systeem niet herkend en geweigerd. Achter haar staan reizigers te morren of ze na zes jaar nog niet weet dat je getagged moet zijn voordat je aan het openbaar vervoer kan deelnemen. Ze gaat ze uit de weg. Sven neemt de roltrap weer omhoog. Alexa, ‘Wat is dit voor onzin?’ ‘Sorry, glad vergeten. Je moet gechipt zijn, een chip dat linkt aan het nationale datasysteem.’ Ze draait met haar ogen ‘Fantastic, the continuous survival of Deleuze.’

5.35 PM – Sprinter Schiphol- Amsterdam Centraal Station

Met hoge snelheid rijdt de Sprinter naar Centraal. Alexa en Sven zitten in hun individuele coupé. Alexa wrijft over haar linker voorarm. ‘Zachtzinnig was anders. Deze martelgang ondergaat iedereen?’ Sven lacht. ‘Jullie Yankees zijn zo kleinzerig. Misschien verzacht Katie Melua de pijn een beetje.’ Met luide stem schijnbaar pratend in het niets: ‘Muziek. Katie Melua. Shuffle.’ Uit de luidsprekers klinkt If you were a sailboat. Sven’s RFID is gekoppeld aan het internet dat weer is gekoppeld aan LastFM en alles bijhoudt waar hij naar luistert, een database opstelt. ‘Nadat de Noord Zuidlijn in gebruik werd genomen in 2011 bleek de invoering van de OV chipkaart niet voldoende.’ Een fel herfstzonnetje schijnt door het raam naar binnen, automatisch gaat het zwarte zonnescherm naar beneden. ‘Rottigheid alom op de verschillende perrons, dat eindigde met een dode. Registratie is sindsdien voor iedereen vereist die gebruik maakt van het openbaar vervoer. Er zijn groeperingen ontstaan die zich hiervan proberen te onttrekken, maar het is net als met de pinpas, als je er geen gebruik van wil maken, maak je het jezelf wel onnodig moeilijk.’ Alexa staart naar de nog steeds fiere Westertoren. ‘En ik maar denken dat London de stad van Big Brother was.’

6.02 PM – Centraal Station

‘Lopen of de metro?’ Haar fronsend zien kijken naar haar NoShou zegt genoeg. ‘Follow me’. Het Centraal Station is absoluut verbeterd in de tien jaar dat ze hier niet meer is geweest. Die vreselijke houten muren voor de verbouwing zijn weg, het historische plafond is weer zichtbaar en die afschuwelijke gele kaartautomaten zijn verdwenen. Cuypers kan trots zijn. De enige beveiliging en- betaling benodigdheden zijn de ingebouwde RFID lezers in de deuren van het gebouw voor algemene identificatie evenals in de treinen/trams om het bedrag van de rekening af te kunnen schrijven.

6.09 PM – Metro 52

‘Dit is metro 52 richting Amstelveense weg’ De stem is in ieder geval in de tien jaar geen spat veranderd, gelukkig. De witte lichtbalken flitsen voor de ramen langs. Ze zitten tussen werkenden, studenten, toeristen en vrijbuiters ingeklemd. Bang om te vallen is hier geen issue. ‘Vroeger nam ik altijd de tram naar het Spui.’ Sven schudt meewarig zijn hoofd, ‘vroegâh ja. Sinds jij weg bent gegaan naar de Big Apple is er heel wat veranderd. Hirshi Ali ging terug naar The States waar ze via sponsors haar eigen beveiliging regelde. Met het geld dat het rijk overhad, kreeg de stad eindelijk de uitstraling die ze verdiende.’ Alexa weet niet hoe ze op deze opmerking moet reageren. Sven, ‘Geintje, we hebben allemaal diep in de buidel moeten tasten, maar we hebben dan ook absoluut waar voor ons geld gekregen. Let maar op.’

6.16 PM – Amsterdam Centrum

Met open mond staat Alexa op de Dam om zich heen te kijken. ‘Je hebt er intelligenter uitgezien zus.’ Het kan haar niets schelen. Niets kan overtreffen wat ze op dit moment ziet. Het Spui dat er ooit uitzag als een bouwput is weer één met het Damrak. Er zijn geen trams, auto’s of taxi’s te bekennen. De trams rijden in een cirkel om het centrum heen en kunnen op elk gewenste plek stoppen of mensen oppikken, ook taxi’s kunnen ook pas buiten het centrum worden aangehouden. Vanaf het centraal station tot aan het Muntplein loopt een strook groen; bomen, struiken etc. dat aan weerszijde bestraat is en alleen begaanbaar voor voetgangers en een smal pad voor fietsers. ‘Het lijkt Barcelona wel, de Amsterdamse Ramblas.’ Ze lopen naar het Nationaal Monument. ‘Het milieu heeft weer meer prioriteit gekregen bij het stadsbestuur, en hoe vind je het?’ Ze gaan zitten op een van de bankjes die zich aan hun houding aanpast. Alexa, ‘Ongelofelijk mooi, back to basics, maar wel met alle technologie aanwezig, onder de grond of aanwezig in de gebruiksvoorwerpen zelf.’ Haar hand glijdt over de stalen bank. ‘New York is wat dat betreft nog steeds hetzelfde als in 2007. De groei van het aantal inwoners, vooral door immigratie en de aanhang naar het Taylorisme zorgt ervoor dat alles wat door mensen gedaan kan worden ook door mensen wórdt gedaan. Deze veranderingen hier had ik echt nooit verwacht.’

Mark

Opeens komen er twee jongens van een jaar of zestien rakelings langs hen heen rennen . ‘Daar! rennen kom op! Nog ééntje te gaan en we zijn de anderen voor. De laatste bom onschadelijk maken en we zijn de eerste in onze pool.’ Niet begrijpend verdraait Alexa haar nek bijna terwijl ze, ze na kijkt. ‘Bom?’ Sven lacht, ‘ja het is een spel. Het heet TagM je kunt het spelen als je MARK opgaat.’ Het is een soort Lasergame maar dan doormiddel van tags.

Nu is Alexa helemaal de kluts kwijt. Sven; ‘Je kent het netwerk MARK toch wel?’ Alexa; ‘Ja duh, maar ik heb ze nog nooit dit spel zien spelen. Dan moet je toch eens je ogen open doen zus. Zoals je weet is MARK de verbinding tussen de fysieke en digitale wereld is, je kunt de gehele wereld om je heen annoteren en je tegelijkertijd laten informeren, we zijn dus niet meer gelimiteerd tot het oubollige en vooral statische internet.’ Jongeren en kunstenaars bedenken nu ook manieren om MARK op een nog niet bedachte manier te gebruiken, als kunst of manieren om zinloos geweld een stem te geven. Alexa enthousiast; Wat tof! Zelf gebruik ik het alleen als ik in een vreemde stad naar de wc moet, of aan anderen wil laten weten of het eten in een restaurant al dan niet de moeite waard is.’ Sven; ‘ik hoor het alweer, mevrouwtje heeft trek.’ Lachend staan ze op en lopen richting het PC Hoofthuis.

6.43 PM – AH

PiepPiep. Sven pakt zijn mobiel uit zijn binnenzak. ‘Kijk, zo werkt mijn MARK profiel.’ Ze kijken samen naar het beeldscherm; AH Bonusaanbieding; vandaag twee pakken AH koffie voor de prijs van 1. Alexa ‘Gewoon ordinaire reclame dus.’ Ze lopen de trap op. ‘Nee, ook voor ons zelf, reclames en berichten zijn veel persoonlijker geworden. Koopjes zijn gemakkelijk te vinden, het is tevens een snelle manier van met elkaar communiceren door tags te sturen die niemand anders kan accessen. Mam kocht laatst zo’n lelijke lamp van Tiffany die een andere user en waarschijnlijk gek van Tiffany voor haar had getagd. Hij had hem al.’ Sven maakt een die is gek beweging door met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd te tikken. Alexa; ‘mama die MARK gebruikt, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sven geeft de man van de daklozenkrant een euro. ‘Ze hadden een overeenkomst in hun profiel. Mam was extatisch, je had haar moeten zien. Ze lopen de warmte van de winkel binnen. Sven ‘Laten we even snel die aanbieding gaan halen, ik lust wel een sterke bak koffie.’

6.43 PM – Singel

Via de Raadhuisstraat lopen ze naar Sven’s appartement aan de Singel. Als ze de straat willen oversteken, worden ze bijna overreden door een kudde knalrode fietsen waarvan hun berijders in pak zijn gestoken. Ze krijgen een aantal verwensingen naar hun hoofd geslingerd. Alexa sarcastisch, ‘Gelukkig hebben ze de Amsterdamse mentaliteit nog behouden, ik miste al iets. Zijn rode fietsen hier de nieuwe rage? Sven opent zijn voordeur. ‘Soort van, het is de herinvoering van het witte fietsenplan uit de jaren zestig. Door de stad verspreid staan stallingen waar je na registratie en het betalen van een borg de fiets kunt ontgrendelen en door heel Amsterdam kunt cruisen.

Hij helpt haar koffer de trap op tillen. ‘Het werkt perfect, zelfs als heel de stad door een stroomstoring plat ligt en je geen eigen vervoermiddel hebt, kun je overal komen. Ze hangen de jassen op aan de kapstok. ‘Koffie?’ Alexa loopt naar het raam. ‘Lekker. Langs de gracht ziet ze nog meer rode fietsen langs komen. In de stalling om de hoek staan een aantal groene, ten teken dat ze beschikbaar zijn. ‘Zijn de fietsen niet erg diefstal gevoelig, als iedereen ze kan pakken?’ Sven komt terug met twee koffie, ze gaan zitten aan de salontafel. ‘Daar hebben ze aan gedacht, ze zijn uitgevoerd met GPS zodat de centrale altijd weet waar ze zijn. Daarbij komt dat ze Amsterdam niet kunnen verlaten. Buiten de ring blokkeren simpelweg de wielen wat ook gebeurt wanneer men het slot probeert open te breken. Maar genoeg over het fietsenplan, wil je nog douchen voordat we gaan?’

7.58 PM – Autoweg/Broek in Waterland

Met tachtig kilometer per uur rijdt de Ford Mondeo door het polderlandschap. Alexa, ‘dus iedereen met een rijbewijs kan zo’n smarttaxi huren?’ Sven, ‘Als je een rijbewijs en geld hebt wel ja. Doordat iedereen deze taxi kan lenen evenals het fietsenplan zijn de parkeerproblemen in Amsterdam grotendeels opgelost. De auto’s worden ook van binnen automatisch individueel op de gebruiker ingesteld, wat ideaal is.’ De standaard ingebouwde TomTom geeft aan dat het nog vijf kilometer is naar Broek in Waterland. ‘Qua huur en veiligheid werkt het hetzelfde als de fietsenverhuur.’ Sven parkeert de wagen in de parkeerhaven, een paar straten van hun ouderlijk huis af.

Als ze uitstappen licht de straat onder hun voeten op. Een iedere stap die ze nemen wordt verlicht. Haar vragende gezicht wordt door Sven beantwoord. ‘dit is in plaats van de lantaarnpalen, deze waren niet milieuvriendelijk en hielpen niet preventief bij misdaadbestrijding. Op de snelweg hebben we ze nog wel anders zou het levensgevaarlijk worden.’ Aan het eind van de straat zien ze een man met een hond op hun aflopen, alleen bij de man licht de straat op. ‘Het idee is dat men nu altijd zichtbaar is, zoals je ziet werkt het vanaf 35 kilo, anders zou bij elk takje de straat in een disco veranderen. Ze werken op lichtstraling die overdag op de cellen vallen.’ Door het tuinhekje lopen ze naar de voordeur. Hun moeder doet open. ‘Hé lieverd, geeft haar een zoen, ‘en… nog wat veranderd in de tussentijd dat je weg bent geweest?’

Clay Shirky heeft het in deze tekst over situated software, software dat is ontworpen voor een relatief kleine groep mensen die met elkaar in contact staan door iets gemeenschappelijks.

Shirky geeft het voorbeeld van Teachers on the Run, de niet professionele versie van RateMyProfessors.com. Shirky vraagt zich af hoe het komt dat het zo succesvol is. het antwoord hierop is simpel; het is het sociale aspect. Mensen kennen elkaar en verspreiden het woord waardoor het steeds groter wordt. Zoals hij zelf zegt;”Most software gets only a few users for a short period; why not take advantage of designing with that in mind?” Shirky geeft hiermee aan dat er andere manieren zijn om naar software te kijken, met de ontwikkelingen nu aan de gang als uploaden, downloaden, bloggen etc. is dit absoluut geen wereldvreemde ontwikkeling. Het is een bepaalde manier van kijken dat ervoor zorgt dat dit soort ontwikkelingen ontstaan, zelf denkt Shirky niet dat het groot zal worden. Met de longtail bij het web 2.0 is dit allang niet meer noodzakelijk. Alle kleine beetjes helpen.

Hannah Biemold
Michelle Lentz
Maarten Wierda

Scenario 2 – APA en Kizashi

In het kort:

Het hoofdpersonage is Taj, een Japanse toerist die naar Amsterdam komt om de plekken waar de Japans- Nederlandse gangsterfilm Kizashi heeft gespeeld, te kunnen bezoeken.

Amsterdam 23 mei 2017 – 10.09u.

De Japanse toerist Taj Katsuo loopt met zijn enorme backpak richting Nieuwmarkt. In zijn hand houdt hij de APA. (the Augmenting Personal Assistant) Toen hij vanochtend in Amsterdam aankwam heeft hij via de plug-in, aangegeven alle informatie over de filmlocatie van de Japans-Nederlandse film Kizashi te weten te komen. Eén van de redenen van zijn bezoek aan Amsterdam. In deze gangsterfilm wil de jonge gangster Jimi uit zijn eigen organisatie breken nadat ze zijn vriendin hebben vermoord omdat hij niet loyaal genoeg zou zijn. Eén voor één vermoordt hij alle kopstukken, voor vier moet hij naar Amsterdam. Taj is een superfan van deze film en wil alle plaatsen zien waar Jimi is geweest.

Als hij Nieuwmarkt nadert, flikkert er een oranje balk onder in beeld, beetje zoals de vroegere Skype gesprekken gingen. De APA werkt met touch screen; Taj drukt onder op het scherm, op de balk, deze opent zich. In het beeld verschijnt een afbeelding van de Boeddhistische tempel.

Hij klikt op geluidsspreker aan (doet de oordopjes in zijn oren) en drukt op Play. Een Japanse pratende man vertelt dat in deze tempel maffiabaas Yuko Hakashi werd omgelegd met een samoerai zwaard. Taj krijgt de optie om deze scène nog een keer te zien. Hij klikt op play ook al heeft hij dezelfde scène thuis in Tokyo al dertig keer gezien.

Amsterdam 23 mei 2017 – 10.33u.

Wanneer Taj de film en de tempel van binnenuit heeft gezien, vervolgd hij zijn weg richting nieuwmarkt. De routeplanner op de APA doormiddel van de 3D projectie houdt precies bij waar hij zich bevindt en geeft aan dat hij via de bloedstraat naar de Dam moet lopen (er zijn meerdere keuzes te maken maar dit is de Kizashi route).

In deze steeg knipt zijn APA en geeft hem de optie of hij informatie wil ontvangen die aanvullend is aan zijn interessegebied. Dit intrigeert Taj, eigenlijk alles wat met maffia of criminaliteit te maken heeft. Hij drukt op play en krijgt de geschiedenis van deze steeg te horen, en welke gruwelijkheden hier hebben plaatsgevonden. Als hij via een aantal van deze plekken(het is ten slotte Amsterdam) op de Dam terecht komt, is hij bij Amsterdams ultieme trekpleister aangekomen.

Om de toeristen voor hun eigen veiligheid, in verband met drukte maar tevens met het oog op de criminaliteit, te spreiden, heeft de stad Amsterdam meegewerkt aan het overkoepelende internetnetwerk zodat elke toerist alle informatie kan accessen over de stad die niet perse te

maken hebben met gevestigde musea of toeristenpleisters zoals bijvoorbeeld het Anne Frank huis. Tevens is het mogelijk overal het internet op te gaan; dit zit inbegrepen bij de nieuwe (invoer)belastingswet voor de Amsterdammers en toeristen van 2015. Het is een optie die zoals in de laatste twee jaar is gebleken, heel positief uitpakt.

Als Taj nadat hij het vrijheidsmonument heeft bewonderd in de richting van de paleis op de Dam loopt, begint zijn APA opnieuw te flikkeren. Nieuwsgierig als hij is opent hij het venster maar krijgt eerst een waarschuwing dat deze omgevingscontent niet gewaarborgd is. Hij klikt op ok, benieuwd welke niet toeristische informatie er over de Dam beschikbaar is.

De krantenkop van de telegraaf springt in beeld(met video); ‘Bijenkorf weer open na springdrama’ (in het Japans uiteraard) direct daarop is een insiders foto te zien die Taj nogal onpasselijk maakt en hem snel op uit drukt. Eigenlijk heeft hij wel genoeg bloedbaden gezien voor één dag. Hij drukt de Kizashi plug in op uit en loopt naar de hotdogventer. De APA in zijn broekzak knippert, het Anne Frankhuis is vlakbij…

Sterling/Bleecker en Engestrom

In deze tekst probeert Sterling de queeste voor een behoudbare wereld op te zetten, aangezien huidig nieuw design geen historische precedenten heeft en de productie methodes niet behoudbaar zijn moeten deze twee op een bepaalde manier gemixt worden.
Via artefacten, machines, producten, consumers en gizmos’s komt hij tot de conclusie dat spimes de toekomst hebben, binnen dertig jaar zal onze wereld ermee omringt zijn. Spimes zijn objecten met een grote back-up aan informatie. Zelf geeft hij het voorbeeld van een fles wijn dat is gelinkt aan het internet en haast een overload in informatie te vinden is over de productie, uitspraak van het merk etc. De spime zorgt voor de juiste cognitive load, weinig moeite voor de juiste informatie en opportunity cost, we hoeven er minder moeite voor te doen om het te vinden. In Sterling’s tekst heb ik niet echt het idee dat spimes werkelijk zo revolutionair zijn, natuurlijk zorgen ze ervoor dat we zelf niet op het internet naar informatie hoeven te zoeken, het is immers al voor ons gelinkt maar het klinkt meer als een logische gevolgtrekking na de komst van het internet. Er wordt als het ware een tweede werkelijkheid over de eerste getrokken die bestaat uit een informatie service.

Mijn mening werd door Julian Bleecker onderuitgehaald. Het ligt vooral aan de manier van schrijven, Bleecker behandeld de blogjects en spimes niet zozeer uit consumenten visie maar meer uit een breder wereldbeeld, de sociale netwerken die ze gebruiken en tegelijkertijd ondersteunen. Ze hebben agency. Het mooiste is dat ze op zichzelf kunnen passen en overal en altijd gelezen kunnen worden. Duiven die bloggen en hierdoor bij kunnen dragen aan onze kennis en gewenste interactie met onze omgeving is natuurlijk een geweldige ontwikkeling.

Engelstroms blogposts vind ik in het kader van deze twee teksten niet zozeer revolutionair als juist in het geven van een breder theoretisch kader. Hyves, Myspace etc. zijn uitgegroeid tot gigantische netwerken maar zijn veelal erg oppervlakkig ingericht in hoeveel vrienden een bepaalde user heeft. Hij stelt dat het gaat om de kwantiteit, de connectie, het object die we met elkaar hebben, datgene is dat van belang is. Niet de hoeveelheid vrienden maar juist wat je interesseert.

Spimes moeten naar mijn mening ook zo gezien worden, dus niet alles wat maar als spime gezien kan worden te pas en te onpas ook zo gaan gebruiken, maar alleen voor die zaken die ook werkelijk meerwaarde hebben. Aanvankelijk zal het zeker een hype zijn, maar het is zonde als je riem een spime is (zodat je kunt zien dat Berta 13 ervoor geslacht is etc.) en er wordt niets mee gedaan. Alleen spimen als het gaat om producten die werkelijke updates nodig hebben, duurzame producten en zaken als bijvoorbeeld de duif die kunnen helpen aan een door technologie verbeterde omgeving.

In Massive Change laat Mau verschillende personen aan het woord die zich bezig houden met innovatieve manieren om de mens evenals de wereld om haar heen gezond te houden door haar op biotechnische manieren te ‘herscheppen’.

Er worden twee onderwerpen behandeld die ik persoonlijk erg intrigerend vind; cycle to cycle van William McDonough en de Brain Wafer van Robert Lang.

 

Cycle to Cycle/Cradle to Cradle (C2C) – Een visie die tevens wordt uitgevoerd, het uitgangspunt is het volgende; ‘[…] if things relate and can improve soil health, then we may return them to soil’.Wat zo mooi is aan dit principe is dat het niet de illusie heeft iedereen alleen stoffen te laten gebruiken die compleet biologisch/ecologisch verantwoord zijn, waardoor veel bedrijven zullen afhaken maar juist stoffen willen gebruiken die herbruikbaar zijn, dus ook technisch geproduceerde zoals nylon, zolang ze maar ‘upgraden’. Dit laatste wil zeggen niet in kwaliteit achteruitgaan maar juist waardevoller worden in het hergebruik, dit lijkt tegenstrijdig en is het misschien wel (voor onze wegwerpmaatschappij nog lastig te bevatten) maar blijkt wel een uit te komen toekomstvisie.Brain Wafer – Dit kleine apparaat kan een uitkomst zijn bij kanker. Daar waar nu vaak chemotherapie wordt gegeven aan het gehele lichaam maakt de microchip het mogelijk de kanker/tumor een locale dosis chemo te geven zodat andere organen niet in conditie achteruit gaan. Het werkt met radiofrequentie, door de juiste frequentie wordt een bepaalde dosering losgelaten. Ik vind dit erg goed gevonden, het principe is zo simpel maar tegelijkertijd ook zeer effectief.

Overpeinzing -Wat me achterdochtig maakt is waarom ik er tot nu toe nooit iets over gehoord heb, niet dat ik een expert ben op het gebied van nieuwe technologieën maar dit is toch frappant. Pacemakers lijken redelijk ingeburgerd te zijn, de brain wafer lijkt naar wat ik kan inschatten nog erg exclusief dit ligt misschien aan het feit dat het pas in 1996 als behandeling is goedgekeurd.
Hetzelfde geld voor het Cradle to Cradle project, het klinkt erg mooi maar ik heb er nog nooit iets over gelezen in de krant/internet of als nieuw protocol aangewezen in een bepaald gebied. Maar wat niet is kan nog komen.. De Floriade in Venlo 2012 zal naar verluid de eerste zijn.Mau, Bruce. (2005) Massive Change. New York: Phaidon Press Limited.

Skills

Mijn vaardigheden en interesses hebben vooral te maken met het maken van films; ik heb een cursus scenario schrijven gevolgd als wel een video cursus bij CREA. Ik heb goede kennis van de werking van montage in het bewerkingsprogramma Adobe Premiere Pro.

Verder heb ik ervaring met het organiseren van projecten; bij StudentenTV had ik mijn eigen korte serie; STV SOLO (soort van MTV Cribs zonder de beroemde personen) en was het noodzakelijk tijden af te spreken om opnames te maken en ze op tijd af te hebben voor de uitzending. Tevens met mijn huidige filmproject voor Media en Cultuur; 9 interviews met 9 mensen heeft me een goede kijk en ervaring op juist organiseren en communiceren gegeven.

Ik kan goed schrijven, de juiste toon vinden om een boodschap duidelijk over te brengen zoals die wordt gewenst. Ook ben ik redelijk goed in analyseren, hoofd en bijzaken onderscheiden en hieruit een plan de campagne opzetten. Ik ben geïntrigeerd in de vormgeving van auto’s, gebouwen en objecten/teksten in het algemeen, ik ben hier niet zelf in actief maar vind de combinatie met duurzaamheid erg mooi. Onderwerpen die me aanspreken in het Future Vision project zijn dan ook Massive Change en Cradle to Cradle. Blast Theory; nieuwe manieren van actieve games onderzoeken lijkt me ook erg leuk als project.

Fysieke Readerly ervaring- Vliegen

Deze zomer vloog ik van Amsterdam naar Palma de Mallorca. Deze fysieke ervaring is readerly te noemen omdat het zo scripted is dat je niet anders kunt doen dan je eraan over geven. Sit back and enjoy the ride.

Dit zowel fysiek als mentaal. Ik kan er niet aan ontsnappen door voor elk vertrek en landing een hogere macht aan te roepen, bewust als ik ben overgeleverd te zijn aan de twee piloten en de kist. Ik denk dan ook dat vliegen meer scripted is dan bijvoorbeeld autorijden. Als je iets kunt, onder de knie hebt is het sneller readerly, je kunt dan afwijken van de regels/normen.

Fysieke Writerly ervaring- Lasergamen

Twee weken geleden was ik met vrienden gaan lasergamen in Limmen. Lasergamen is zoals de naam al doet vermoeden een spel met bijbehorende regels. Je kunt alleen meedoen als je een harnas draagt dat gevoelig is voor laserstralen en je binnen een bepaalde afstand bevindt van de centrale computer. Daarnaast zijn er regeltjes als niet rennen etc. Ondanks al deze beperkingen voelde ik me wel vrij (en opgejaagd) doordat ik me vrij kon bewegen door de ruimte, gebruik maken van objecten als verdiepingen, autobussen en donkere spelonken om anderen in een hinderlaag te laten lopen. Daarbij was het altijd mogelijk om ermee te stoppen, wat heel anders is als je denkt aan de vliegtuig ervaring. Eruit springen is niet echt een optie…

Digitale Readerly ervaring- America’s Army

Een jaar of wat geleden dacht ik dat het leuk zo zijn om dit spel te downloaden en te gaan spelen aangezien ik Raven Shield ook zo’n leuk spel vond. Helaas bleek dit niet zo te zijn. Dit spel is zo ontworpen dat er maar een pad te bewandelen is, over schuttingen, onder prikkeldraad door naar de finish. Lukt je dit niet binnen een minuut dan wordt je afgesnauwd en moet je het gehele pad overnieuw doen. Twee keer is te doen, maar twee uur lang elke keer weer begint toch te vervelen. Het maakte het een readerly ervaring doordat je wel eigen input had maar niet anders dan hoe de makers het van je verwachten. Creativiteit door bijvoorbeeld onder de schutting te kruipen (wat sneller is) of eromheen werd ‘beloond’ met een harde fluit en het dezelfde obstakel opnieuw te doen. Het deed me erg denken aan Harry Potter waarbij een iedere keer dat het vliegen met de bezem mislukte mevrouw Hooch zei; ‘concentreer’ je Harry, zonder dat je hier rationeel tegenin kon gaan. Slikken of stoppen was de enige optie.

Digitale Writerly ervaring- Babynamesworld.com

Aangezien ik gek ben op namen, wat ze betekenen, waar ze vandaan komen en met welke beweegredenen mensen hun kinderen een bepaalde naam geven werd ik lid van het forum op babynamesworld.com. Hierop staan allerlei topics als jongens/meiden/unisex namen en unieke namen. Ik besloot namen die ik zelf had bedacht te posten en er een poll van te maken om te zien wat anderen hun reacties waren. Jammer genoeg waren er niet zoveel reacties als ik had gehoopt en besloot ik als een ‘spion’ antwoorden te geven op mijn eigen post onder anonymous. Het werkte wonderbaarlijk wel. Het forum was scripted om anderen te laten antwoorden op jouw issues maar ik had de vrijheid om me op te stellen als andere anonieme gebruikers om meer reacties uit te lokken, je voordoen als iemand anders is in dit opzicht een writerly ervaring.

Door de komst van steeds meer wachtwoorden en het tracken van IP adressen is er voor de notoire ‘spion’ geen lol meer aan, worden steeds meer readerly. De synopticon straft iedere losbandige writerly ervaring genadeloos af.

Brenda Laurel- Computer as Theatre

In deze tekst onderzoekt Laurel op welke manier de Human-Computer Interface het best gezien kan worden en dan eveneens ook het beste werkt, zodat wij mensen niet het idee hebben dat de computer in control is.

Metaforen blijken lastig omdat computers vaak features hebben die juist niet precies verwijzen naar haar fysieke tegenhanger. Laurel gaat voor de representatie van computers door de actions die er worden uitgevoerd. De logische oorzaak gevolg en relatie van handeling.

Ik ben het eens met Laurel dat de actions onderzocht moeten worden omdat we die veelal niet begrijpen en dat multi-sensory representation bij deze benadering heel handig te gebruiken is. Waar ik het minder met haar eens ben, is dat ze stelt dat dit niet hoeft in te houden dat de representaties realistisch hoeven te zijn, aangezien ze zelf stelt dat het erg vervreemdend werkt als een snelle hoge resolutie animatie maar korte geluiden uitstoot. Realistisch is absoluut een discussieabele term, want wat is realistisch, naar wiens realiteit etc? Ik denk dat human-computer activity juist meer baat zou hebben als het meer de logische gevolgtrekkingen zou hebben van de fysieke wereld, zoals bijvoorbeeld de embodied user interface heeft geprobeerd te bewerkstelligen. Een voorbeeld hiervan is de PDA met een rolodex. De software in de PDA is zo ontworpen dat wanneer de PDA wordt gekanteld naar voren, alle adressen/telefoonnummers etc. van contactpersonen van a tot z voorbij ‘vallen’. Hier worden niet alle modaliteiten gebuikt maar is het absoluut realistisch, precies werkend zoals verwacht.

Espen Aarseth- Ergodic Literature

‘My main effort is, […] to show what the functional differences and similarities among the various textual media imply about the theories and practices of literature’.

Aarseth beschrijft in deze tekst de ergodic literature dat niet uitgaat van de passiviteit van de lezer maar de fysische constructie van de tekst, de feedback die het verlangt om te kunnen werken al dan niet elektronisch. Het gaat hem om het medium tekst dat een bepaald pad volgt, readerly is. Aarseth is vooral technisch gespecificeerd in plaats van inhoudelijk (signifier/signified), de cybertext/ergodic literature (hij gebruikt ze inwisselbaar) is een mechanisch apparaat, een gereedschap dat moet worden gehanteerd om een vooral bepaald effect te kunnen bereiken.

Ik vind zijn idee om verder te kijken dan de dichotomie tussen papieren teksten en elektronische teksten goed en zijn ergodische ‘vondst’ een juiste leidraad voor de indeling van andersoortige teksten. Toch kan ik me niet onttrekken aan het gevoel dat hij teksten anders wil noemen en behandelen dan werkelijk noodzakelijk is. Anders dan bij Laurel gaat het meer om het vinden van de juiste classificatie (al stelt hij van niet) dan de toepassingen, wat betekent het als het die en die naam wordt gegeven, gaan we anders lezen worden de verhalen anders? Dat lijken mij interessante vragen.

Digitale writerly omgeving – De digitale stad Amsterdam anno 1996/1998

Met de Wayback Machine bekijk ik de eerste versies van deze website en kom tot de ontdekking dat haar oudere versie meer writerly is. Er zijn om te beginnen veel outlinks naar verschillende cafés, andere openbare ruimtes in Amsterdam zoals de Website van De Balie, links naar kranten en magazines. Verschillende digitale omgevingen oftewel pleinen als cultuurplein, reizenplein etc waar weer andere keuzes gemaakt kunnen worden. Dit zijn in principe readerly elementen maar doordat ze vrije opties geven om uit te kiezen die weer verder gaan is het ook writerly. Er is geen vaststaand pad. Tevens is er een zoekbar waar allerlei informatie over mensen/zaken gezocht kan worden. Verder is er ruimte om te discussiëren op een forum. De topics zijn readerly, ze staan vast, maar wat en hoe en wat er kan worden geschreven is writerly. De manier waarop de discussies verlopen staat niet vast, er is eigen inbreng vereist.

Digitale readerly omgeving – De digitale stad Amsterdam anno 2007.

Het idee voor deze website is in 1996 ontstaan om burgers meer met elkaar en de Amsterdamse politiek te laten discussiëren. Als de website nu wordt bekeken lijkt de digitale vrijheid van toen te zijn omgeslagen in louter digitale beperkingen. Er kunnen keuzes worden gemaakt in het menu maar men moet zich eerst aanmelden voor een account (net als in de oudere versie)  het aantal mogelijkheden is echter zeer beperkt; alleen vaste diensten worden aangeboden als webmail, een fotoalbum of het maken van een eigen website. Het lijkt eerder een aanbieder van diensten geworden dan een vrije omgeving dat creativiteit bevorderd er zijn geen outlinks naar andere websites, of customization van de site, het bestaat vooral uit veel restraints. Het verleent diensten in plaats van de consument zelf te laten produceren.

Fysieke readerly omgeving – Torture Museum.

Dit is een readerly omgeving omdat er maar één pad kan worden gevolgd van de in naar de uitgang. Er zijn verschillende interpretaties mogelijk van de verschillende objecten, maar de omgeving, het te volgen pad blijft hetzelfde.

Fysieke writerly omgeving – Bushuis.

Openbare ruimte waar men boeken kan lenen, lezen, computeren, naar de onderwijsbalie van maatschappijwetenschappen gaan of lessen volgen. De ruimte is zo opgezet dat er bepaalde readerly elementen zijn; boekenkasten om boeken op te slaan en op te zoeken maar er zijn ook bureaus waar men zelf kan beslissen wat er wordt gedaan (writerly).

In hoofdstuk vier; The Internet as a Test Bed, behandeld Turow de transgressie van reclame zoals dat en masse wordt geproduceerd voor oude media als televisie naar de meer customized reclame op het Internet.

De focus hierbij is hoe de marketeers aan de informatie komen om de reclame opmaat gesneden/geïndividualiseerd aan haar ‘toekomstige klanten’ te kunnen bieden. Aanvankelijk stuurden bedrijven hun reclame emails, oftewel spam, naar elk email adres dat in hun doelgroep viel (of misschien zelfs dat niet). Pas nadat dit werd verboden, moesten de marketeers andere manieren zoeken om zoveel mogelijk data van hun doelgroep te kunnen verkrijgen. Hierbij zijn in principe twee opties mogelijk; een permission based database en een non-permission based database. Bij de eerste is er sprake van interactie tussen marketeer en doelgroep. In ruil voor persoonlijk informatie wordt er iets gegeven als ‘vergoeding’. De marketeers leggen een profiel aan van individuele klanten en ‘discrimineren’ dan ook op basis of de klant al dan niet prized is oftewel voor veel inkomsten kan zorgen in de toekomst. Het interessante hieraan is, is dat consumenten dan opeens minder of geen problemen meer heeft met het uitgeven van persoonlijke informatie. Bij de tweede optie wordt het belang van de klant genegeerd en privacy regels met voeten getreden, wat in principe o.k is, zolang men er maar geen weet van heeft of wordt gepakt. Toepassingen hiervan zijn cookies en adware.

Persoonlijk denk ik niet dat de groei van reclame in meer individualistisch aanbod, als wordt beschreven door Turow, reclame voor mensen minder irritant zal maken of ze perse meer zullen laten kopen dan nu het geval is. Er zal inderdaad minder sprake zijn van noise, waardoor men sneller de juiste groep kan aanspreken, wat inderdaad kostenbesparend is.

Toch blijven naar mijn mening veel mensen geënt op het maken van een eigen keuze zonder hierbij continue door reclame te worden aangevallen, zelfs als er een opt out mogelijkheid is. Door bij elke reclame de mogelijkheid te hebben nee te zeggen is er al voor de consument een keuze gemaakt met als default; ja ik wil reclame ontvangen. Met de trend van groeiende interactiviteit consument/producent op veel gebieden denk ik dat deze opt out optie voor veel consumenten heel beklemmend zal zijn en uiteindelijk het tegenovergestelde effect bereiken.