Ambient Intelligence en Individualisering

 In onze presentatie willen wij (Hannah, Maarten en ik) ons netwerk MARK (former APA) presenteren aan de hand van unscripted gebruik.

Wij zullen student onderzoekers representeren die veldwerk verricht hebben door bij een tweetal (misschien meer) groepen te hebben meegelopen bij hun gebruik van MARK. Wij hebben hier korte docu’s van gedraaid.

Opzet:

1) Introductie: 2017 hoe zijn de ontwikkelingen omtrend MARK gelopen en tevens de bredere maatschappijcontext?

2) Scripted: Hoe is MARK bij de Amsterdammers bevallen, zijn ze erover te spreken hoe beinvloedt het hun dagelijke omgang van zaken etc. Hiervoor zullen we straatonderzoek (interviews) verrichten.

3) Technisch en Sociale specificatie werking van MARK

4) Unscripted: Wat is het gebruik dat niet werd verwacht, hoe is dit ontstaan en wat voegt het toe aan het al bestaande netwerk?

5) Uitwerking scripted en unscripted gebruik en ervaring in de maatschappij, waar kan het nog meer toebijdragen?

6) Conclusie

De ontwikkeling van de APA evenals haar gebruik in de loop van de tijd kunnen op deze site worden gevonden: http://oege.ie.hva.nl/~wierda06/IDP/APA-experience-scenarios/

Het ontwerpen van mogelijk nieuwe apparaten, interfaces etc. kan en mag niet gedaan worden in achteraf kamertjes.

Dus niet meer bij het dichterbij komen van de deadline de stap van haar gebruikers weglaten en als designer, zelf de mogelijke wensen en gebruiken bedenken. Bill Moggridge laat door vele voorbeelden zien wat de mogelijkheden zijn om deze pitfalls te vermijden.

Zo geeft hij het voorbeeld van de speelkaarten. Om beter te kunnen ontwerpen werd een set kaarten voorgesteld; een ieder kaart is uitgerust met een bepaalde visie. Op deze manier wordt er op allerlei manieren door de mogelijkheden gegaan, krijgt cirkelredenering geen kans.

Verder gebruikt hij voorbeelden in de praktijk van design door te werken met prototypes. De conclusie is dat prototypes simpel maar werkbaar moeten worden gehouden om zo flexibel mogelijk te zijn. Veel fouten maken is niet erg, dan komt de uiteindelijke oplossing ook sneller, ten minste dat mag worden verwacht. Ook dienen de prototypes experienced te zijn, dus gesitueerd in een context waarin ze zullen worden gebruikt. Laat mogelijke gebruikers ze uitproberen, luister naar ze en speel daar op in.

Het interessante aan Moggridge tekst is de frisse manier van het kijken naar ontwerp problemen. Het feit blijft echter wel dat ontwerpers zich steeds meer aan de wensen van de gebruiker probeert aan te passen, maar dat de keuze om een dat product te maken nog steeds vooral wordt gepushed. Grote bedrijven die consumenten opleggen (lees aanvoelen) wat ze graag willen hebben. Dit is al jaar en dag de gangbare praktijk maar wordt door de vele nichemarkten gelukkig steeds minder. Dus de ontwikkeling in design zoals Moggridge schept is fantastisch maar zou nog zoveel beter zijn als het breder werd getrokken. Als alle belangrijke beleidszakelijke beslissingen werden benaderd aan de hand van de gemodificeerde speelkaarten in plaats dat de hoogste macht geldt.

Op deze site staat onze omgevingsscenario: http://www.ontwerphuisdickkooij.nl/omgeving/

Ons Object de FreeWheel:  http://mwierda.com/freewheel-folder/

Het wilde denken

In het eerste hoofdstuk; De wetenschap van het konkrete behandeld Lévi- Strauss de verspreid wonende stammen over de aarde en meer specifiek hun kennis over hun directe omgeving.

Hierbij gaat het over de naamgeving aan de individuele soorten als wel het herkennen en benoemen van hun opbouw. Het gaat hem vooral om de zogenaamde tweedeling magisch denken van de stammen en de wetenschap zoals die bedreven wordt in de ‘beschaafde wereld’. Voor beide denkmethodes valt wat te zeggen, de eerste is niet ondergeschikt aan de tweede wat vaak verondersteld word. Het is een andere manier van benaderen, categoriseren. Mythisch denken kan gelijkgesteld worden met de knutselaar die van alles en nog wat verzameld en bij elk nieuw project weer op de voorhanden zijnde gereedschappen moet kiezen, herorganiseren terwijl de ingenieur gereedschap enkel en alleen voor hun specifieke ontwerpdoel gebruikt. Hij heeft daar immers het geld en de expertise voor.

Zoals Lévi- Strauss het nog abstracter stelt; de knutselaar werkt met tekens, staan in een vaste context en de ingenieur werkt met begrippen, een oneindige hoeveelheid mogelijkheden staan tot zijn beschikking. De knutselaar/stamlid werkt met opgedane kennis van voorheen en anticipeert met de kennis/gereedschap dat hij al heeft. De ingenieur/wetenschapper werkt met het oog op het nieuwe, datgene wat nog komen gaat.

Lévi- Strauss heeft op deze manier in zijn tekst op een haast lyrische manier duidelijk gemaakt dat de twee methodes geen werelden apart zijn maar op elkaar berusten. Zonder het een kan de ander niet bestaan.

Towards a Philosophy of Photography- The Apparatus

Flusser beschrijft hoe de gereedschappen van de mensheid steeds meer black boxes worden, we begrijpen ze steeds minder en ze werken steeds beter. Beter dan wij ooit kunnen worden.

Dit klinkt nogal negatief, alsof machines de mens over neemt. Het is heel interessant om over deze ontwikkeling van het apparatus na te denken maar dat een camera beter werkt dan een fotograaf zelf ooit zou kunnen is niet iets slechts. Een hijskraan kan immers ook veel beter en meer tillen dan de sterkste man van Nederland of de sterkste man van De Wereld ooit zou kunnen. Het is een ontwikkeling waar niet aan valt te ontsnappen. Computers hebben meer rekenkracht dan wij ooit zullen hebben, maar agency is nog altijd iets anders.

Vilém Flusser
Het Onding (informatie)

Vroeger hadden mensen producten die waarde hadden of waardeloos waren, hoe dan ook waren ze tastbaar en duidelijk. Met de komst van het informatietijdperk is informatie het nieuwe immateriële materiaal. Het gaat om symbolen, teksten, ervaringen etc. De homo ludens wil spelen, niet meer werken. Waarom zouden we ook? De apparatussen kunnen het immers veel beter dan wij ooit zouden kunnen. In dit opzicht is deze ontwikkeling niet meer dan een logische deductie van de komst van apparatussen. Halleluja, werken is verleden tijd. O nee, we werken wel maar bestempelen het als spelen. Flusser heeft in veel opzichten gelijk maar dat alle mensen alleen nog maar lol hebben en willen ervaren is wel erg kort door de bocht. Wij in de Westerse wereld hebben daar inderdaad meer de neiging tot, maar de vele fabrieken in China spreken toch een duidelijk andere taal. Daar zijn mensen/kinderen nog erg homo faber achtig bezig.

Anders dan gedacht ging deze tekst van Chalmers e.a niet over werkelijk draagbare computers, in kleding, maar meer de mobiele ontwikkelingen als PDA en de glitches die zich daarbij voordoen.

Chalmers e.a zijn voorstanders van Mark Weiser, dat het lastig is om systemen zichzelf te laten zijn gezamenlijk met anderen en dan ook nog op een manier dat het gebruikers niet afschrikt met de hoeveelheid informatie die er dan moet worden getoond.

Ze zijn ambigue in deze tekst, aan de ene kant stellen ze dat seams/naden goed zijn om te bekijken hoe er anders naar systemen gekeken kan worden, dus effectief gebruik maken van niet helemaal soepel lopende netwerken, techniek etc. Aan de andere kant zijn ze ook advocaten van seamlessnes design, dat het niet zichtbaar moet zijn, geen ruptures te zien zijn. Hun uiteindelijke standpunt is dat voor welk design men ook kiest, ze altijd gebruikt moeten worden voor het uiteindelijke doel. Is dat niet een van de ijkpunten van design? Dat het ingezet wordt waar het voor wordt bedoeld? Vooral de seamlessnes elementen vond ik interessant, zoals het CYSMN spel omdat van de gebreken van techniek iets positiefs uit gaat. Niet alles hoeft perfect als we er maar creatief mee om gaan.

Onze derde scenario; http://mwierda.com/apa-experience/

Hannah Biemold
Michelle Lentz
Maarten Wierda

In het kort:

Mevr. Winter bezoekt haar broer Cor in het ziekenhuis, ze moet wel in het donker een aantal straten alleen met haar rollator, de ambient straatverlichting is hierop een uitvinding.

Scenario 1 – Ambient Straat Verlichting

Woensdagavond 11 januari 2017 – 20.58u. – Flat Mezquitalaan

Mevrouw Winter (77) sloft met haar net vers gezet bakje koffie moeizaam naar haar fauteuil. Zet haar kopje met een trillende beweging neer op de salontafel; haar artritis speelt weer op. Net als ze wil gaan zitten en genieten van een goede Engelse detective serie merkt ze dat het toch wel erg koud is. Zo luid als ze kan krast ze ‘verwarming 23 graden’. De Ambient Intelligente verwarming zou zich eigenlijk moeten aanpassen aan haar gevoelstemperatuur, maar het merk AMBI deugd van geen meter. De verkoper was zo pushy dat ze geen nee durfde te zeggen. Als ze zuchtend opstaat om de verwarming op de ouderwetse manier in te stellen, gaat de telefoon. ‘Mevrouw Winter? U spreekt met zuster Faye Govaerts van het Sint Lucas Andreas ziekenhuis. Uw broer Cor is opgenomen. Hij is van de trap gevallen. Komt u zo snel mogelijk hier heen?’ Het blijft stil. ‘Mevrouw?’ Mevrouw Winter geschokt; ‘Eh ja dat is goed. Even m’n jas pakken.

Woensdagavond 11 januari 2017 – 21.13u. Op weg naar het ziekenhuis

Buiten is het zeer koud. De gallerij waar mevrouw Winter over heen rijdt in haar gemotoriseerde rolator, op weg naar de lift, is niet voorzien van glas, wat bij veel flats van rond 2002 verzuimd is aan te brengen. Het is pikdonker buiten, het voetbalveld en gedeelten van het oplichtende trottoir daargelaten. Het lijkt alsof men Tetris aan het spelen is. Dit is de eerste keer in vier jaar dat ze alleen de straat op gaat, normaal gaat Cor altijd mee.

Ze verlaat de bescherming van de flat en rijdt door de fris knisperende sneeuw in zuidelijke richting. Even lijkt het erop dat haar rollie zoals ze hem liefkozend noemt, er mee op zal houden, maar gelukkig rijdt hij soepeltjes zoemend naar de stoep richting Jan Evertsenstraat. Op dat moment is wordt donkere straat onder haar verlicht.

Een top uitvinding had Cor tegen haargezegd. ‘Waar je ook komt overal in de stad heb je, je eigen persoonlijke verlichting.’ Omdat de tegels werken op zonne-energie opgeslagen in de silicooncellen en alleen aangaan als er mensen overheen lopen/rijden zijn ze heel milieuvriendelijk. Tevens geen waste of space, de lelijke lantaarnpalen zijn overal, behalve op de autowegen, verdwenen.

Er was een maand of vier de discussie gaande of de 35 kilo grens waarbij deze ambient omgeving pas reageert, niet omlaag moet, om kinderen ook veilig over straat te kunnen laten gaan. De kwestie kwam na aanleiding van een belaging van een allochtoons meisje van elf in A’dam Noord, toen ze in het donker naar huis moest lopen van turnles. Deze kwestie is nog niet opgelost, want wanneer trek je de grens? Peuters kunnen ook wegkruipen…

Nog één bocht om en Mevrouw Winter is bij het ziekenhuis. ‘Toch wel fijn dat ik zo dicht bij woon, Amsterdam is een mooie stad maar s’avonds is het toch anders.’ Bij de bocht loopt haar een man tegemoet, als hij op haar hoogte is versmelten de tegels even waarna ze weer hun eigen pad begaan. Cor heeft gelijk, niemand kan je meer ongezien bespringen, ze zijn van tientallen meters af te zien, gelukkig. En als iemand langer dan twee minuten languit over de tegels ligt voelen de sensors dit en bellen automatisch 112.

In het begin had het systeem nog wat mankementen, vergaten burgers om de vuilnisbakken niet op de daarvoor bestemde havens te plaatsen en moest het ambulancepersoneel meermaals voor niets uitrukken. Nu ongeveer een jaar na implementering werkt het nog niet perfect; als de tegels/cellen kapot zijn kan er pas de volgende dag wat aan worden gedaan, een pluspunt is dat het zelf detecteert wanneer de serviceman langs moet komen.